پله پله تا ملاقات خدا

الف ی ب

" درجهان همه چيز در جهت تکامل پيش می رود. برای آنهايی که واقفند طلا، فلزی است که بيش از هر فلز ديگر تکامل يافته و پاک شده است. کيمياگران واقعی آنهايی بودند که خود را در آزمايشگاهشان زندانی می کردند و سعی داشتند مثل طلا پاک شوند، منزه شوند و به تکامل برسند. سرانجام به " کيميا " رسيدند و آن هديه ای از روح تکامل يافته آنها بود.
گروهی هم فقط در جستجوی طلا بودند، کيمياگرانی که همه عمر در تلاش تبديل فلز ناپاک به طلای پاک بودند که هرگز به اسرار آن نرسيدند و راز آن را کشف نکردند.
اين انسانها هستند که ياد نگرفته تا گفتار دانايان و انديش مردان را آگاهانه و دقيق تعبير و تفسير کنند و بدينسان است که طلا بجای اين که سمبل تکامل باشد، نشان و انگيزه جنگ شد ... "

کيمياگر، اثر پائولو کوالو 

الف ی ب

صبر در لغت تحمل و شکيبايی است و در اصطلاح صوفيان ترک شکايت از بلا و سختی نزد غير خدا است.

توکل در لغت به معنی اعتماد و در اصطلاح صوفيان تکيه کردن به آنچه نزد خداست و بريدن از آنچه در دست غير خداست. 

الف ی ب

عرفان درلغت به معنی شناخت است و در اصطلاح، معرفت قلبی است که از طریق کشف و شهود حاصل می شود. راه و روشی است که طالبان حق برای رسيدن به مطلوب و شناسائی حق بر می گزينند و دانشی را که مبتنی بر عرفان است معرفت خوانند. عرفان آئين يا طريقی است که انسان از طريق آن به شناخت خدا و خويشتن حقيقی نائل ميشود. شايد بهترين کلام برای توصيف آن اين باشد که بگوئيم عرفان مکتب خودشناسی است. امیر المومنین علی می فرمايد " من عرف نفسه، فقد عرف ربه " یعنی هر کس خود را شناخت خدایش را شناخته.
عارفان معتقدند که رسیدن به حقیقت از طریق علم، غیر ممکن است و عقل جزیی و حسابگر را در آن راهی نیست، بلکه راه وصول به شناخت عالم و معرفت حق را از طریق شریعت، طریقت و حقیقت ممکن می دانند.
مولانا می گوید " شریعت همچون شمع است ره می نماید و بی آن که شمع بدست آوری، راه رفته نشود و چون در ره آمدی، آن رفتن تو طریقت است و چون رسیدی به مقصود، آن حقیقت است ".

عقيده عرفای اسلامی اين است که تصوف يا عرفان اسلامی، از روح و حقيقت اسلام اقتباس شده و در صدر اسلام در تحت تعليمات پيغمبر اکرم و قرآن مجيد و صحابه، مخصوصا علی بن ابی طالب که سرحلقه اوليا و سرسلسله همه طوايف صوفيه به شمار می رود مايه گرفته است. در آن زمان مسلک و فرقه يی مخصوص به عنوان تصوف و صوفی وجود نداشت و ظهور اين اصطلاح موافق شواهد و نشانه هايی که در دست است مربوط می شود به اواخر قرن اول يا اوايل قرن دوم هجری. پس از آنکه اختلافات و مشاجرات در اسلام ظهور کرد و بين مسلمين بدعت ها پديد گرديد، خواص اهل دين به نام صوفی و مسلک ايشان به عنوان تصوف معروف گرديد. صوفيه اولين طايفه ای بودند که رسما خود را عارف و طريق خويش راعرفانی خواندند.

عده ای تصوف را مشتق از کلمه صفه دانسته و صوفيان را در اعمال با اصحاب صفه مرتبط می دانند. اصحاب صفه گروهی از فقرای مسلمان بودند که به امر رسول اکرم در صفه مسجد النبی سکونت داشتند و کاملا ساده و بی پيرايه زندگی می کردند. گروهی بر اين عقيده اند که تصوف و عرفان اسلامی برگرفته از آراء و اعمال حکمای يهود و رهبانان مسيحی و متفکران يونانی و بودائيان و برهمنان هندی و غيره است و از خود چيزی ندارد. اساس و اصول آن مبتنی بر دين اسلام بوده و به مرور زمان رنگ عرفان ساير جوامع را به خود گرفته است.